Strefa zagrozenia wybuchem definicja

Dyrektywa ATEX (fr. Atmosphères Explosibles), zwana też dyrektywą 94/9/WE – to rozporządzenie Unii Europejskiej, które definiuje zasadnicze wymagania produktów przeznaczonych do użytkowania w dziedzinach zagrożonych wybuchem. Na zagrożenie wybuchem metanu i pyłu węglowego jest wysoka większość maszyn i narzędzi używanych w kopalniach węgla kamiennego, a dyrektywa ATEX dotyczy urządzeń i sposobów ochronnych przeznaczonych do operowania w dziedzinach narażonych na niebezpieczeństwo eksplozji. Jeszcze do niedawna przepisy dotyczące bezpieczeństwa w niektórych państwach Unii Europejskiej różniły się pomiędzy sobą, co stanowiło istotne utrudnienie dla swobody wymiany dóbr między krajami członkowskimi.
Z tegoż względu powstała unifikująca dyrektywa ATEX, która ujednoliciła dotychczasowe przepisy i pewnie ułatwiła obieg produktów w Organizacji Europejskiej. Realizując zapisy artykułu 100a Traktatu Rzymskiego, najważniejszym punktem dyrektywy ATEX jest zapewnienie wolnego przepływu towarów zapewniających znaczny poziom ochrony przeciwwybuchowej. Odnośnie urządzeń oddanych do publikacji w strefach zagrożonych eksplozją, Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej dnia 23 marca 1994 roku wydały dyrektywę ATEX 94/9/EC, która wniknęła w życie z dniem 1 lipca 2003 roku. Uchwalono ponadto dyrektywę 1999/92/EC ATEX137 (zwaną też ATEX USERS) dnia 16 grudnia 1999 roku, jaka z zmian dotyczy minimalnych wymagań bezpieczeństwa pracy w polach, gdzie jest ryzyko wystąpienia atmosfery wybuchowej. Dyrektywa ATEX 94/9/WE zaczęła obowiązywać do 1 lipca 2003 roku oraz zastąpiła poprzednie dyrektywy starego podejścia 76/117/EWG i 79/196/EWG.

oznaczenie CE (fr. Conformité Européenne)
numer identyfikacyjny jednostki certyfikującej
symbol wykonania przeciwwybuchowego
grupa wybuchowości
kategoria urządzenia
rodzaj ochrony przeciwwybuchowej
podgrupa wybuchowości
klasa temperatur

Polecamy szkolenia Atex